Powered By
BLOGFA.COM

  RSS  

آن علمدار فداكار حسين

حضرت عباس ، سردار حسين

دولت حق را، امير محترم

هم علامت بود و هم صاحب علم

روى چون خورشيد و دل ، چون شيرداشت

شير و خورشيدى ، به كف شمشير داشت !

خضر، بودى تشنه سقاييش

هم سكندر، محو در داراييش

آه از آن ساعت كه از تيغ جفا

شد دو دستش در صف ميدان ، جدا

مشك ، با دندان گرفت آن نامدار

تا رساند آب ، بر طفلان زار

شد نشان تير، آن مير دلير

آفتابش ، شد نهان در ابر تير

بس نشسته تير، او را پر به پر

شد چو مهرى با شعاعى ، جلوه گر

ناگهان ، از تير قوم بد شعار

مشك شد، داراى چشمى اشكبار

آن قدر بر حال او افشاند اشك

كه نماندى اشك ، اندر چشم مشك

ديد چون بى دستيش خصم عنود

دست بگشود و زدش بر سر، عمود

از سمند افتاد بر خاك هلاك

زد نداى : يا اخا ادرك اخاك

خطيب گرانقدر و دانشمند محترم حجت الاسلام و المسلمين جناب آقاي حاج شيخ اشرف كاشاني دامت بركاته كه قبلا نيز از ايشان كراماتي نقل شده است، يكي از مشاهدات خودشان را چنين بيان مي‌كنند:

17. ديگر از مشاهدات حقير درمورد كرامات حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام باز مربوط به همان دوران هشت سالگي است. آن زمان من به مكتب مي‌رفتم و مقارن با دوراني بود كه پهلوي لعين دستور داده بود كه اول محرم، مراسم سينه‌زني و مجلس روضه‌خواني موقوف باشد به طوري كه از طرف شهرباني به مدرسه‌ها دستور داده شده بود كه اگر شاگرد مدرسه‌اي در كوچه به ذكر نوحه خواني ديده شود، پدرش را جلب كنند. اما بچه‌ها گوش ندادند وروز نهم محرم الحرام كه در كاشان روز عباسعلي است، بچه‌ها شروع به نوحه خواني كردند ياد مي‌آيد كه اين بيت را ميخواندند:

عباس، از كف بريز آب روان را                  عباس، بشنو فقان كودكان را

يك مرتبه سروكلة عباس خان پليس پيدا شد او سرپاسبان بود و قد بلندي داشت كه همه مردم از او مي‌ترسيدند با آمدن وي بچه‌ها فرار كردند در اين ميان او يك بچه را گرفت و جلوي مادرش به صورت او سيلي زد. مادر بچه گفت: بچه را زدي، حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام به دستت بزند!

عباس خان همان شب براي گرفتن سارق مي‌رود. سارق مسلح بوده و به وي شليك مي‌كند فشنگ به دست عباس خان مي‌خورد و آن را شديدا مجروح مي‌گرداند فردا مردم كاشان ديدند عباس يك دست ندارد!

دلم میخواد آقا جون خادم کربلات شم
بیام که جاروکش و کفش جفت کن زائرات شم
شبها تو خواب میبینم انگار تو آسمونم
دلم میخواد همین جا تا به ابد بمونم
همیشه خواب میبینم تو حرمت نشستم
دخیل آرزوم رو به چشمهای تو بستم
آقا خودت میدونی من هیچکس رو ندارم
اگه تحویل نگیری ابو الفضل رو میارم
تا که به من نگاه کنی
کربلا مهمونم کنی

دوستان من شهریور کربلا بودم ولی الان دلم هوای حرم ارباب رو کرده...........

چون دگر فریاد طفلان را شنید
از حرم تا قتلِگه فریاد دید

ای خدا زینب از این غم پیر شد
موسپید از ماتم آن شیر شد

چون که از گودال خون برخاستند
عمه را یاران کسی نشناختند

دید یاران را اسارت می برند
خیمه ها را هم به غارت می برند

کودکی آتش گرفته می دوید
در پی اش زینب فغان از دل کشید

نالهء طفلان مظلومش دریغ
هر طرف هر سو دویدی آه جیغ

آن یکی پایش مغیلان پاره کرد
زینب آمد زخم او را چاره کرد

آن طرف سجاد اندر تب خزان
این طرف زینب به یادش بی امان

یک دو تن از کودکانش گم شدند
از شمار بچه هایش کم شدند

عاقبت آن کاروان آماده شد
خمر غم اندر دلامان باده شد

چون سر خورشید را بر نیزه دید
سر به محمل زد و رسمی شد پدید

شیعیان گر داغ مولا یاد شد
سر شکستن بر شما آزاد شد

کاروان رفت غروبی بس غریب
هر طرف آتش فروزان در لهیب

چون سه روز از ظهر عاشورا گذشت
داغ هجران در دل او تازه گشت

آمدم دیدم جدا سر از بدن
سیّد جنت خدایا بی کفن

فرصتی آمد بر ایشان کفن شد
نعش یاران دل آور دفن شد

لیک یاران ،قصه پایانی ندید
زخم دل را هیچ درمانی ندید

السلام ای شاه مظلوم و غریب
السلام ای آیهء امن یجیب

كرامت زير را يكى از دوستان مرقوم داشته است :
جناب حجه الاسلام آقاى خلخالى - دام عزه - از اين جانب محمد على فرزند حسين ، ساكن كربلا، خواسته اند برخى از كرامتهايى را كه از پيشگاه حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام بروز و ظهور يافته نقل كنم .
در امتثال فرمان ايشان ، حقير از ميان آن كرامات كه تعدادشان بيشمار و زياد است ، فقط يكى را كه براى خودم اتفاق افتاده ، ذكر مى كنم . حادثه اى كه ذيلا مى خوانيد مربوط به سال 1386 هجرى قمرى ، برابر با سال 1345 هجرى شمسى ، مى شود:
يكى از فرزندانم به نام محسن از حين ولادت ناخوش احوال بود. براى معالجه او به مدت دو ماه ، به دكترهاى متعدد مراجعه كرده ، داروهاى فراوان به او داديم ، ولى هيچ تاثير نكرد، بلكه روز به روز حالش سخت تر و اندام او لاغرتر شد. تا اينكه بعد از ظهر يك روز، مرحوم پدرم به دكان آمد و با ملايمت فرمود: دكان را بسته و به منزل برويم . من با تعجب به او گفتم : هنوز تا مغرب وقت بسيار است ، چرا عجله مى كنيد؟ نهايتا با اصرار ايشان دكان را تعطيل كرده و با هم به منزل رفتيم . در بين راه ، مرحوم پدرم با نرمى و ملايمت ، صحبتهاى آرام بخش و حساب شده اى را شروع كردند كه احساس كردم شايد قرار است حادثه ناگوارى براى فرزندم روى دهد كه ايشان چنين مثلهايى را براى تسلى خاطر من ذكر مى كنند روحش شاد.
به منزل كه رسيديم ، من وارد اتاق شدم و منظره دلخراشى را مشاهده نمودم : فرزندم محسن رو به قبله قرار داشت ، يك جلد كلام الله مجيد بالاى سر او ديده مى شد، و مادر بزرگ و عمه هاى او همه گريان بودند. من كه قبل از او فرزند ديگرى را در سن يك سالگى به نام حسن از دست داده بودم و هنوز داغ وى دلم را مى سوزاند، از مشاهده اين صحنه سخت پريشان شدم و ناگهان بى اختيار از منزل بيرون رفته ، با شتاب و عجله و با دلى شكسته و چشمى گريان به بارگاه مقدس و ملكوتى باب الحوائج ، حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام ، ملتجى شدم و در حاليكه دستها را به ضريح منور آن حضرت گره زده بودم ، ملتمسا به ايشان عرض كردم : ((يا وجيها عندالله اشفع لى عندالله فى شفا ولدى ، يا باب الحوائج يا اباالفضل و الكرم و الجود لاتردنى خائبا يا سيدى !)) . پس از آن نيز مرتبا خواهشم را تكرار كرده ، در حرم آن حضرت بى نظم و ديوانه وار به اين سو و آن سو حركت مى كردم .
كمتر از نيم ساعت اين صحنه ادامه داشت ، سپس از حرم بيرون آمدم و به طرف منزل روانه شدم . نزديك منزل بود كه با برادرم روبرو شدم . مرا كه ديد گفت : برادر كجا بودى ؟ گفتم : به حرم ابوالفضل العباس عليه السلام رفته بودم . وى بارويى گشاده و لبى خندان به من گفت : بشارت باد تو را كه فرزندت خوب شده و كسالت و مريضى او برطرف گشته است و جاى هيچ نگرانى و اضطرابى نيست !
من كه پسرم را با آن حال سخت ، يعنى در حالت مردن ، ديده بودم ، فكر كردم كه برادرم اين سخنان را براى تسلاى خاطر من مى گويد! ولى همين كه وارد منزل شدم ، پدرم مرا به آغوش خود گرفته و گفت : پسرم كجا بودى ؟ گفتم : حرم حضرت اباالفضل العباس عليه السلام . گفت : هنيئا لك كه شفاى پسرت را از حضرت گرفتى ! سپس مرا بوسيد و به اتفاق يكديگر وارد اتاقى كه فرزندم در آن بود شديم . مادر بزرگ بچه نيز بارويى گشاده و خندان رو به من كرده گفت : پسرم ، ديگر هيچ شك و ترديدى به خود راه نده ، كه كسالت فرزندت مرتفع شده و در حال حاضر به خواب رفته است .
وقتى نزديك فرزندم رفتم و به صورت او نگريستم ، ديدم رنگ رخسارش كه چندى پيش به زردى زرد چوبه شباهت داشت ، اينك همچون گل محمدى ، رنگ ارغوانى يافته است . از مادرش جوياى حال وى شدم ، گفت : بعد از اينكه از اينجا رفتيد، دقايقى نگذشت كه ناگهان ديدم فرزندم نفسى عميق كشيده ، چشمهايش را باز كرد و با تبسم به ما نگريست . وقتى كه حالش را رو به بهبود ديدم ، به او شير دادم او با شكم سير به خواب رفت . من كه با اشك شوق به فرزندم خيره شده بودم ، با خود گفتم : يا للعجب ! اين است معنى كرامت ، و اين است مقام باب الحوائج ابوالفضل العباس ‍ عليه السلام ! چنين است عطاى حضرتش و چنان است مقام والاى او سلام الله عليه !
بارى ، همگى ما با خوشحالى بسيار، خداوند متعال را سپاس گزارديم و پس ‍ از آن نيز، هر روز كه مى گذشت فرزندم صحيحتر و سالمتر مى شد تا اينكه كسالت او كلا بر طرف گشت ، و الحمدلله رب العالمين ، والسلام .

بعد از آن حق بانگ واویلا شنید
تا که نوبت بر علی اکبر رسید

اذن میدان داد و او آرام رفت
گوییا از جان مولا کام رفت

تا رکابش سوی میدان می کشید
چند قدم آقا به دنبالش دوید

شبه پیغمبر بران بر خصم دون
عالمی از رزم او غرق جنون

گفت لشکر: "او رسول الله بود
گر خطا نبود، خود الله بود"

نعره زن بر قلب دشمن حمله کرد
لشکر از تیغش فغان و ناله کرد

بذر غیرت در دل او کشته است
شبه پیغمبر خدایا! تشنه است

بعد جنگی بس نمایان ای دلیر
باز گرد و از پدر قوت بگیر

"تشنه ام بابا! کمی آبم بده
با بیان گرم خود تابم بده

العطش بابا ببین بس تشنه ام"
گفت بابا: "جان جان شرمنده ام"

عشق بازی با پدر، با تشنگی
سهم بابایش فقط شرمندگی

دل عطش دارد به دیدار پدر
قوتی گردیده در تیغ پسر

پس رکابش سوی میدان ساخت کرد
در میان موج دشمن تاخت کرد

رزم او همچون نبرد حیدر است
صف شکن؛ او غیرت اله صفدر است

چون علی در زرم دشمن تاب داشت
آن طرف بابا دلی بی تاب داشت

این طرف، بابا به بذکر کردگار
آن طرف، او در میان کار زار

این طرف، دستی به سوی آسمان
آن طرف، او زیر تیغ کافران

این طرف، مولا به حق در راز بود
آن طرف، پرواز او آغاز بود

این طرف، چشمی به راهش منتظر
آن طرف، تیغی به فرقش منکسر

بس عطش افتاده بر شبه رسول
بی قرار و مضطرب ماه بتول

ناگهان اکبر ز روی زین فتاد
نیزه و شمشیر کین بر دین فتاد

نیزه ای پهلوی او را می درید
تیغ کین بر فرق ماهش می تنید

خنجری پر کینه اندر سینه است
خط خون تابیده بر آیینه است

تیر صد پر در میان چشم داشت
همچنان از جور دشمن خشم داشت

تیغ او از کف فتاده بر زمین
گوئیا حق گشته از داغش غمین

اسب ها آماده اندر تاختند
تا که کار شبه حق را ساختند

چون لگد بر پشت و پهلویش فتاد
قصه "دیوار و در" یادش فتاد

اسب ها بر جسم پاکش تاختند
جسم اکبر اربآ اربا ساختند

ناگهان فریاد زد با بنگ شین:
"بر زمین افتاده ام بابا حسین!"

تا که مولا بانگ فرزندش شنید
مضطرب او سوی میدان می دوید

چون حسین بر نعش پاکش نوحه کرد
چشم حق از داغ اکبر گریه کرد

سر به روی دامن بابا نهاد
بی قراری بر دل آقا نهاد

سر به روی سینه اما بی قرار
ناگهان از دل رها فریاد زار:

"از زمین برخیز و یک بار دگر
نام بابا را ببر جان پدر!"

در آن روزها ظاهرا اوايل دهة 1310 شمسي، عمال رضاخان در مسير اهانت و انهدام بسياري از علماي جلوي تكايا و همچنين تخريب حسينيه‌ها به تكيه‌ايي رسيدند كه در اثر معجزه، بعدها به پير علم مشهور گشت.

جريان از اين قرار بود كه عده‌اي قزاق و سرباز به همراه مأموري خبيث كه رذالت او زبان زد مردم شهر بابل بود، جلوي تكيه مي‌رسند. طبق مرسوم خودشان كه ابتدا علم را شكسته و خورد مي‌كردند، جمعيت مردم ـ حيران و پريشان - ديدند كه سربازي كلنگ را به دست گرفت و براي تخريب علم جلو رفت ولي بلافاصله به عقب برگشت. آن مأمور كثيف گفت: چرا عقب آمدي؟ چرا خراب نكردي؟ سرباز جواب داد: به محض بلند كردن كلنگ لرزه بر اندام من افتاد و ترسيدم و من اين كار را نمي‌كنم. مأمور پليد گفت : اين حرفها چيست؟ الان من خرابش مي‌كنم. كلنگ را برداشت، جلو رفت و بي‌شرمانه آنرا بلند كرد تا ضربه‌اي كاري بر علم فرود آورد، كه ناگاه در ميان نگاه حيرت زده و ترس ناك مردم و سربازان دستش به همراه كلنگ، قبل از رسيدن به علم در هوا معلق مانده خشك شد و فلج گرديد، صورتش هم سياه شد!

با مشاهدة اين صحنة شگفت، جمعيت تماشاچي و سربازان از ترس غضب قمر بني هاشم عليه السلام پا به فرار گذاشتند و كلنگ از دست نحس اين مأمور به زمين افتاد. حال، با دستي فلج و خشك زده و صورتي سياه، در حالي كه نه او و نه احدي از عالميان جرأت سوء قصد به آن علم را ندارند آرام آرام به طرف محل كار خود يعني شهرباني حركت كرد.

به طور طبيعي، قبل از رسيدن مأمور پليد به شهرباني، خبر ظهور معجزه و انتقام قمر بني هاشم به گوش همكاران او و رئيس شهرباني رسيده بود، لذا پس از اينكه اين مأمور نگون بخت به شهرباني رسيد و خواست از پله‌ها بالا برود، ناگهان رئيس شهرباني آمد و مدال خدمت و سردوشي را از لباس او كند و گفت : وارد شهرباني نشو كه ما از انتقام حضرت اباالفضل عليه السلام مي‌ترسيم و او را به شهرباني راه نداده اخراج كردند. نقل مي‌شود حتي زن و بچه اين معلون هم او را ديگر به خانه راه ندادند

بعدها اين بدبخت با همان دست خشكيده در كوچه و خيابان گدايي مي‌كرد و مردم هنگام عبور از كنار او، عوض كمك، به صورتش آب دهان مي‌انداختند و بر او لعن و نفرين مي‌كردند. چند سالي به اين وضع نكبت بار زيست تا جان به آتش جهنم برد. از آن تاريخ به بعد چون اين علم تنها علمي بود كه كه در شهر بابل اينطور اعجاز علني از آن به وقوع پيوست، بعنوان رمز پيروزي علمدار كربلا تا روز قيامت و سنبل صدق وعدة خداوند در حفظ شعائر حسيني به «پيرعلم» نامگذاري شد و نيز محله‌اي كه شرافت جاي داشتن اين علم موجز نشان را دارد به محله پير علم موسوم گشت.

از آن تاريخ تاكنون كه حدود هفتاد سال مي‌گذرد، اين علم به همان صورت با قدي برافراشته در جلوي تكية امام حسين عليه السلام، نقطه اميد درماندگان و چشمة فيض براي حاجت مندان و شفاي مريضان و... است غير از نذروات بسيار  كه در تمامي ايام سال براي آن علم مبارك صورت مي‌گيرد، مردم غيرتمند و عاشقان حسيني به نشانة وفاي به نذر و رسيدن به حاجت، در عصر روز ششم محرم يعني شب هفتم محرم (كه در مازندران هفتم محرم متعلق به قمر بني هاشم عليه السلام است) صدها رأس گوسفند در پاي اين علم قرباني مي‌كنند. همچنين عشق و ارادت دسته‌جات عزاداري محرم و بيست و يكم ماه رمضان به اين تكيه و علم ديدني و غير قابل وصف است، چندان كه گويي مردم و هيئتها مراسم عزاداري خود را بدون رفتن به پير علم و عرض ادب به آن علم نظر يافته، كامل و تمام نمي‌دانند، زيرا مي‌دانند و مي‌گويند: تا علم عزاداري برپاست عنايت علمدار كربلا باماست

ظهر خون مولا به تسبیح و نماز
در میان خیمه ها راز و نیاز

محشری شد چون وضو سازد به خون
قبله اش عشق است و تسبیحش جنون

کربلا سجاده ی مولای عشق
روی دوشش آتشین شولای عشق

قدسیان آسمانی سوختند
(چشم بر مولای محشر دوختند)
پس به تکبیر در رکوع آمد به ناز
گفت یارب من حسینم در نماز

گویدش یارب ذبیح الله منم
پاره پاره قطعه قطعه این تنم

هر نفس ذکرم فقط نام تو باد
مست مست از دُردی جام تو باد

تن که ارزان است گو جان میدهم
(هرچه خواهی تو بگو آن میدهم) ******************************
خوانمت امروز در میدان جنگ
آن زمان بارد به رویم تیر و سنگ

امتحانم کن که چون عاشق شدم
بی کفن بی سر ترا لایق شدم

مهر تو گردد به جان من فزون
چون ببینم کودکانم غرق خون

کو قیامت تا تماشایم کند
کو توانی تا که حاشایم کند

چون دگر فریاد طفلان را شنید
از حرم تا قتلِگه فریاد دید

ای خدا زینب از این غم پیر شد
موسپید از ماتم آن شیر شد

چون که از گودال خون برخاستند
عمه را یاران کسی نشناختند

دید یاران را اسارت می برند
خیمه ها را هم به غارت می برند

کودکی آتش گرفته می دوید
در پی اش زینب فغان از دل کشید

نالهء طفلان مظلومش دریغ
هر طرف هر سو دویدی آه جیغ

آن یکی پایش مغیلان پاره کرد
زینب آمد زخم او را چاره کرد

آن طرف سجاد اندر تب خزان
این طرف زینب به یادش بی امان

یک دو تن از کودکانش گم شدند
از شمار بچه هایش کم شدند

عاقبت آن کاروان آماده شد
خمر غم اندر دلامان باده شد

چون سر خورشید را بر نیزه دید
سر به محمل زد و رسمی شد پدید

شیعیان گر داغ مولا یاد شد
سر شکستن بر شما آزاد شد

کاروان رفت غروبی بس غریب
هر طرف آتش فروزان در لهیب

چون سه روز از ظهر عاشورا گذشت
داغ هجران در دل او تازه گشت

آمدم دیدم جدا سر از بدن
سیّد جنت خدایا بی کفن

فرصتی آمد بر ایشان کفن شد
نعش یاران دل آور دفن شد

لیک یاران ،قصه پایانی ندید
زخم دل را هیچ درمانی ندید

السلام ای شاه مظلوم و غریب
السلام ای آیهء امن یجیب

خیمه از یاران نام آور تهیست
نوبتش دیگر بر آن سرو سهیست

او علمدار است و سقایی دلیر
خون حیدر در رگ آن نره شیر

چون فغان "العطش" تابش برید
بی امان او نزد آقایش رسید

گفت: "آقا! بچه هایت تشنه اند
سوز و گرما در جگر ها هشته اند"

گفت و ناگه قرار از دست رفت
مشک خالی تیغ کین را بست رفت

رو به رویش عالمی دریای آب
تشنه است سقای ما آن مه نقاب

کف درون موج آن دریا فرو
ناگهانش روی مولا روبرو

بین حسین عطشان میان خیمه هاست
خود بگو: "نوشیدن آبت رواست؟"

مشت آبش را به دریا هدیه داد
مشک خود را پر نمود و ره فتاد

اذن جنگیدن حسین بر او نداد
زین سبب آرام او در ره فتاد

دست چپ مشکی و بر دوشش لوا
می رود تا خیمه ها سقای ما

کوفیان تیغ از نیام پرداختند
جانب سقای عطشان تاختند

شیر اوژن از نیام تیغش کشید
نعره زن تا این که بر دشمن رسید

عاقبت سقای عطشان خسته شد
راه خیمه روبرویش بسته شد

تیغ دشمن دست چپ را قطع کرد
کربلا را سر به سر چون نهر کرد

ضرب دیگر دست دیگر هم فتاد
بر دل مولای مردان غم فتاد

صد هزاران رو به رویش در کمین
بر سرش دارد عمود آهنین

"یا حسین! ادرک اخاک! یا حسین!"
این علمدار است با شولای شین

چون که فریاد برادر را شنید
بی امان بر نعش آن سقا رسید

برتنش دستی نمانده؛ بر زمین
بر سرش دارد عمود آهنین

خنده زد عباس چشمش را گشود
خون ز روی چهره اش زهرا زدود

"در حرم بس تشنگی پاینده است
گو عمو از کودکان شرمنده است!"

تا که پرسیدم ز منطق عشق چیست؟

در جوابم اینچنین گفت و گریست

لیلی و مجنون فقط افسانه است

عشق بازی کاره عباس علیست

هر دم به گوشم میرسد آوای زنگ قافله

این قافله تا کربلا دیگر ندارد فاصله

یک زن میان محملی اندر غم و تاب و تب است

این زن صدایش آشناست ای وای من این زینب است

عالم عشق تو چیزی دیگر است

محشرم نام  تو  نامت محشر است

برق چشمان تو شمشیر خدا

بچه شیره سوم شیر خدا

      هيج اميدى به بهبودى او نداشتند 
در سال 1373 شخصى به نام حاج آقا صالحى با مراجعه به هيئت ملتمس دعا گشت و با ناراحتى تمام اظهار نمود كه چون رگهاى قلبم بسته و نيز دريچه آن فراخ گرديده است عمل جراحى بسيار سختى در پيش دارم ، و متوسل به ذيل عنايت حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام گرديد. پزشكان كه ايشان را مورد عمل قرار دادند هيچ اميدى به بهبودى او نداشتند. آنان اميدى به موفقيت عمل نداشتند و صرفا روى اصرار زياد نزديكان مريض دست به اين جراحى خطرناك زدند. روز بعد از عمل ، پزشكان با تعجب زيادى مريض را كاملا بهبود يافته ديدند و همگى اظهار نمودند كه اين يك معجزه بوده و بهبودى مريض عامل ديگرى داشته است .
حاج آقا صالحى كه در رودهن كارخانه اى دارد، هر سال در سالگرد عمل (23 مهرماه ) غذاى زيادى طبخ و بين كارگران چندين كارخانه تقسيم مى نمايد.

      دست نياز به دامان فرزند ام البنين عليهماالسلام 
در پاييز سال 1372 حاجيه خانم خواهر آقاى دكتر مناقبى واعظ، در حاليكه دو عصا در زير بغل داشت و مدتها از سرطان استخوان رنج مى برد به هيئت مراجعه كرد و دست نياز به دامان فرزند ام البنين عليهاالسلام دراز نمود. ايشان به مدير هيئت اظهار داشت كه ، بگوييد مداحان اهل البيت عليهم السلام براى من دعاى امن يجيب بخوانند و از عباس بن على عليهماالسلام بخواهند مرا شفا عنايت فرمايد. امر ايشان اجابت شد.
هفته بعد، صبح جمعه ، بدون عصا و يا كوچكترين ناراحتى به هيئت مراجعه كرد و در حاليكه چند جعبه شرينى در دست داشت ، با شادى فراوان اظهار نمود كه از آقا شفا گرفتم ! و اين امر موجب خشنودى و مسرت همگان گشت .

هرکی هستم هر چی هستم هرچی بین همه ام

نوکری از نوکرهای پسر فاطمه ام

پسر فاطمه سلطان تمومه عالمه

عشق من امید من پناه من

یعنی حسین

پسر فاطمه مهر من و مهتاب منه

همه جا جار میزنم حسین ارباب منه

تشنه آب فراتم ای اجل مهلت بده

تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا

 در همان‌ مدّتي‌ كه‌ شبهاي‌ جمعه‌ براي‌ وفاي‌ به‌ عهد با قمر بني‌ هاشم‌ عليه‌السلام‌ به‌ زيارت‌حضرت‌ عبدالعظيم‌ عليه‌السلام‌ مي‌رفتم‌، ماشين‌ سواري‌ قُراضه‌اي‌ توجّهم‌ را جلب‌ كرد و آن‌ را به‌مبلغ‌ 900 تومان‌ (نهصد تومان‌) خريدم‌. وضع‌ ماشين‌ آن‌ قدر خراب‌ بود كه‌ وقتي‌ آن‌ را به‌ گاراژبردم‌، تعمير كارها گفتند اين‌ كه‌ صنّار نمي‌ارزد! و بامن‌ شوخي‌ كردند كه‌: آيا قدري‌ بنزين‌ داري‌ تاماشين‌ را آتش‌ بزنيم‌؟! ولي‌ من‌ در جواب‌ گفتم‌: من‌ شراكت‌ با ابوالفضل‌ دارم‌. بالأخره‌ بعد از مدّتي‌ماشين‌ را سر و صورتي‌ داده‌ و سپس‌ توسط‌ همان‌ ماشين‌، كه‌ هر كس‌ مي‌ ديد مرا از مسافرت‌ با آن‌منع‌ مي‌ كرد، با زن‌ و بچّه‌ براي‌ زيارت‌ مولا علي‌ بن‌ موسي‌ الرضا عليه‌السلام‌ حركت‌ كرديم‌. ازتهران‌ به‌ بابل‌ رفتيم‌، و عموي‌ خودم‌ را هم‌ كه‌ پير مردي‌ اهل‌ عبادت‌ بود با خود برديم‌. ما عزم‌ رفتن‌به‌ مشهد را داشتيم‌، ولي‌ هر كس‌ كه‌ ماشين‌ را مي‌ديد مي‌گفت‌: اين‌ ماشين‌ به‌ مشهد نمي‌رسد! امّامن‌ با توسّل‌ به‌ قمر بني‌ هاشم‌ عليه‌السلام‌ اطمينان‌ داشتم‌ كه‌ سالم‌ به‌ مشهد خواهم‌ رسيد. در بين‌راه‌ به‌ مكاني‌ جالب‌ رسيديم‌. توقف‌ كرديم‌ و سماور را روشن‌ كرديم‌ و بساط‌ غذا را پهن‌ كرديم‌.يكدفعه‌ ديديم‌ يك‌ ماشين‌ بنزِ مُدل‌ بالا از راه‌ رسيد و چهار نفر از آن‌ پياده‌ شدند و نزد ما آمدند وگفتند: ما فقط‌ مي‌خواهيم‌ بپرسيم‌ اين‌ ماشين‌ از كجا آمده‌ است‌؟! گفتم‌: از تهران‌. گفتند: چطور ازگردنه‌ كُتَل‌ امامزاده‌ هاشم‌ (كه‌ گردنه‌ و كُتَل‌ِ بسيار بلند و خطرناكي‌ است‌) بالا آمد؟! در جواب‌ گفتم‌:چون‌ خاطر جمعي‌ از آقا ابوالفضل‌ عليه‌السلام‌ داشتيم‌ (ماشين‌ به‌ راحتي‌ بالا آمد). اين‌ جواب‌ راكه‌ دادم‌ يك‌ نفر از اين‌ چهار نفر سخنان‌ موهن‌ و كفرآميزي‌ بر زبان‌ راند و سپس‌ حركت‌ كردند ورفتند. ما ساعتي‌ در آنجا استراحت‌ كرده‌ و سپس‌ به‌ راه‌ افتاديم‌. امّا پس‌ از طي‌ّ مسافتي‌ باكمال‌تعجّب‌ ديديم‌ ماشين‌ بنز مذكور چپ‌ كرده‌ ولي‌ از آن‌ يكي‌، كه‌ چندي‌ پيش‌ به‌ حضرت‌ عبّاس‌عليه‌السلام‌ (نعوذبالله) تمسخر و جسارت‌ كرده‌ بود، خبري‌ نيست‌! سه‌ نفر مذكور آمدند و صورت‌مرا بوسيدند و گفتند:
- بر منكر ابو الفضل‌ لعنت‌!
و افزودند: آن‌ يكي‌ كه‌ كفريّات‌ مي‌گفت‌، راننده‌ ماشين‌ بود و اتومبيل‌ از آن‌ وي‌ بود. پس‌ از اينكه‌ ازشما جدا شديم‌ در بين‌ راه‌، ناگهان‌ بدون‌ هيچ‌ علّتي‌، ماشين‌ چپ‌ شد و ما سه‌ تن‌ سالم‌ مانديم‌، اماآن‌ خبيث‌ مجروح‌ و زخمي‌ شد كه‌ او را به‌ بيمارستان‌ بردند.
حقير (محمّد رضا خورشيدي‌) مي‌گويد مناسب‌ است‌ كه‌ اين‌ بيت‌ مشهور را در اينجا متذكر شويم‌:
بس‌ تجربه‌ كرديم‌ در اين‌ دير مكافات‌ با آل‌ علي‌ هر كه‌ در افتاد، بر افتاد